Tamar Roelofs
Categorie archief: 'Polderpraat'
Onze Nardus heeft binnen een jaar gezorgd voor 26 nakomelingen!
Nardus zelf was helaas niet meer te handhaven door diezelfde veel te hoge testosteronspiegel.
Als hobbyboer heb je een aantal opties om van je overtollige en ongewenste kleinvee af te komen.
Meegeven met de veehandelaar is praktisch gezien de meest voor de hand liggende keuze.
Zeker zodra je, emotioneel gezien, onderscheid kunt maken tussen huisdieren en hobbyvee.
De veehandelaar in ons dorp is er nog eentje van het oude soort, een beetje een scharrelaar.
Erg veel woorden worden er aan de handel niet vuil gemaakt. Nog snel een oormerkje in, krabbeltje op de parafernalia en dan weg ermee.
Vaak komt de handelaar na enige tijd hoogstpersoonlijk ons deel van de opbrengst langsbrengen.
Het wordt nooit helemaal helder waar de dieren naartoe gaan, maar van het erf is van het erf (zoals Jan dat zo mooi zegt).
Uiteraard moeten de beestjes dan wel eerst gevangen worden.
In onze begintijd leverde dat hilarische taferelen op, waarbij wij als een stel idioten door de wei moesten rennen om uiteindelijk met een snoekduik het schaap klemvast te krijgen.
Vaak stonden er geamuseerde toeschouwers op de dijk en werden we beloond met applaus.
Sinds het ontstaan van Marktplaats kunnen hobbyboeren elkaar veel makkelijker vinden en is er sprake van levendige handel.
Ik moet heel wat schapen kwijt nu en kom zo in contact met de meest uiteenlopende types.
Mensen willen de schapen voor de hobby of om op te eten, als cadeautje of met de bus komen ophalen.
Ik vind het boeiend om zo in iemands leven te gluren.
Een momentopname uit een leven dat ik niet ken of een gesprek met iemand dat spontaan waarschijnlijk nooit zou plaatsvinden.
Bovendien gaan de schapen zo vaker een langer en gelukkiger leven tegemoet dan met de handelaar.
Marktplaats volgt oeroude principes met de gemakken van de moderne tijd.
 bep |
Submitted on 2009/03/31 at 11:00am
hallo bep |
Beste Bep,
Bedankt voor je reactie op mijn blog “Wie wil mijn geld lenen?”
Helaas kan ik je niet verder helpen.
Om in aanmerking te komen voor een “gratis offerte” moet je behoorlijk wat persoonlijke informatie achterlaten en het kan niet anders dan dat daar allerlei analyses op worden losgelaten.
Onze identiteit, en daarmee kredietwaardigheid, ligt in de digitale wereld immers voor het oprapen.
Waarschijnlijk val jij buiten de kaders en zijn daarmee je kansen gelijk verkeken.
Zelfs als je maar 300 euro wilt lenen.
Je geluk is dat je nu niet maandenlang telefonisch, schriftelijk en digitaal wordt lastiggevallen.
Ik hoop van harte dat je een suikeroom/tante hebt,
succes,
Tamar
Er was wat geduld voor nodig dit jaar maar het is zover!
De kachel is uit en de deuren gaan open.
Ik weet niet precies wat het is met de lente maar de wereld knapt er altijd zo heerlijk van op.
Nu zit ik hier natuurlijk ook wel op de eerste rang; de grutto’s zijn weer neergestreken, de schapen dartelen met hun lammetjes in het frisse gras, de knoppen zwellen op en je kunt het riet letterlijk zien groeien.
In de moestuin staan de kleine preitjes dapper heen en weer te zwaaien in de wind en in de kas beloven de fambrozen bakken vol zoetigheid.
Uiteraard steekt ook mijn aartsvijand de brandnetel de kop weer op en vergt het heel wat noeste arbeid om Moeder Natuur bij te kunnen benen.
Tuinieren en hobbyboeren is een beetje voor God spelen maar uiteindelijk buig ik toch altijd weer het hoofd voor de kracht en logica van de natuur.
Het is bijvoorbeeld heerlijk om in 1 keer een heel “brandnetelstelsel” uit de grond te trekken maar ik weet dat ze achter mijn rug en onder de grond alweer druk bezig zijn met de volgende aanval.
Ik kan de hortensia’s en rozen perfect snoeien en bemesten maar dat zegt nog niets over de bloei.
Onze lammetjes staan kort na de geboorte al pittig op de pootjes maar ze kunnen ook zomaar ziek of verstoten worden, met slechte afloop.
De eend zit te nietsvermoedend te broeden, terwijl ik al weet dat de eksters de eieren of zelfs pulletjes zullen gaan verorberen.
Toch weerhoudt al deze relativering en realiteitszin me niet om vol enthousiasme en opwinding aan de slag te gaan.
Het is eigenlijk wel rustgevend om onderdeel te zijn van het grote geheel.
Ik kan een plant niet laten groeien maar ik kan ‘m wel verzorgen, waardoor ie sterker, groter en mooier kan worden.
Onkruid en andere ongein ga ik met geduld te lijf en ik accepteer dat het wel minder zal worden maar nooit zal verdwijnen.
Mag ik een vaag parallelletje naar een zorgorganisatie trekken?
Laat u niet ontmoedigen door onkruid en grotere krachten!
Als je zaait zal het ontkiemen, ook al zijn niet alle plantjes even sterk.
Help bestaande planten door dood hout weg te snoeien en ze licht, ruimte en voeding te geven.
Probeer niet meteen de hele tuin strak te trekken maar begin in 1 hoek.
En vergeet niet te genieten van de dingen die je zelf hebt gerealiseerd maar ook van wat schijnbaar vanzelf gaat!
Na een relatief lange stilte wend ik mij weer tot jullie, mijn trouwe danwel toevallige lezers.
Ik werd door andere, praktische zaken in beslag genomen en leed daarnaast onder een vrij ernstig inspiratiegebrek.
De blog is ook niet de meest eenvoudige communicatievorm, dus ik kan heel wat begrip voor mezelf opbrengen.
De blog biedt een ongekende mogelijkheid om je eigen mening en gedachten wereldkundig te maken maar is, zolang er geen reacties en discussies volgen, zeer eenzijdige communicatie. Dat vind ik lastig.
Maatschappijkritische en huis-tuin-keukenblogs liggen me wel maar op het gebied van de zorgarchitectuur is er sprake van verschillende inzichten, meningen en smaak.
Dus wie ben ik dan om vanalles te beweren? Wil ik wel zo eenzijdig communiceren terwijl ik de voorkeur geef aan gepassioneerde discussie en gezamenlijke creativiteit?
U kunt zich voorstellen dat met deze vragen in het hoofd de blogs nou niet bepaald de pen uitschieten.
Toch heb ik besloten om het genre te omarmen en te waarderen om wat het is.
Er zijn zoveel ontwikkelingen en onderwerpen die aandacht verdienen, dat het stom zou zijn om deze kans te laten liggen.
Ik wil me niet meer laten afschrikken door kwetsbaarheid, vrees voor gebrek aan nuance en twijfel over de belangstelling.
Een blog is geen artikel en ook geen statement.
Het is mijn luikje naar het internet.
“To read/react or not to read/react?” laat ik verder aan u.
De afgelopen tijd zijn we getrakteerd op ultiem winterweer. De vergezichten werden hier steeds mooier en al gauw begaven de eerste Zaankanters zich op het ijs. Ongeveer op hetzelfde moment stond ik nog tegen onze kitten van amper 3 kilo te schreeuwen dat ie er als de sodeju af moest komen. Ik blijf tenslotte een Limburger.
Gelukkig hield Koning Winter vol en hij kwam dan ook afgelopen weekend tot een absoluut hoogtepunt. De toenemende drukte op de Reef en de zon waren reden genoeg om een Koek en Zopie te openen in de tuin. Op zaterdag hebben we behoorlijk wat schaatsers kunnen voorzien van homemade erwtensoep en theemettic.
Inmiddels is van al die gezelligheid niet veel meer over. De dooi zorgt voor blubber en zwoegende pompen. Positief bekeken kunnen de sneeuwklokjes nu wel gaan doorbreken.
Ik ben eerlijk gezegd wel weer toe aan de lente en wat meer licht. De lente brengt ook nieuwe energie voor professionele projecten. Soms is er enkel een zetje in de goede richting nodig om de hele trein weer in beweging te krijgen. Ik ben er wel klaar voor.
Buiten de lopende projecten hou ik me op dit moment bezig met een artikel over Welzijnsbevorderende Huisvesting, de EBD (Evidence Based Design)-accreditatie van het Center for Health Design en de ontwikkeling van een TV-format. Daar wil ik in dit nieuwe jaar ook meer van in mijn blog stoppen. Ik kan jullie vermaken met mijn belevenissen op de boerderij en met Nepalezen maar ik neem jullie liever mee naar het fascinerende grensgebied tussen zorg, wetenschap en architectuur.
Maar voordat het zover is toch nog een anekdote:
De huizen voor de Nepalezen zijn met veel kunst- en vliegwerk enigszins bewoonbaar geworden.
Een groot deel van het werk hebben ze zelf gedaan en ik voorspel nu al dat horizontaal behangen de nieuwe trend wordt.
Echt waar, dat kan prima, net als latex en tape over je plinten en kozijnen.
De goedkope stoffering is met te weinig lijm en liefde gelegd en bobbelt aan alle kanten. Wordt een leuk inburgeringsmoment als we gaan klagen.
En de elektroboer was wel goedkoop maar deed dan ook niet aan service, laat staan aansluitingen.
Ondertussen waren de CV-ketels in alle huizen ermee opgehouden.
Echt in drievoud verhuizen met hindernissen.
Van de officiele instanties hoef je, behalve veel post, op zo’n moment niet veel te verwachten. Echt praktische hulp en informatie krijg je als vluchteling nauwelijks. En zie je dan maar eens te redden in onze maatschappij.
Er zijn gelukkig ook hoogtepunten; met een volgeladen bus rondcrossen, het diner bij ons thuis en het onaflatende enthousiasme van de dames in de meldkamer van de storingsdienst. Als de rochelende CV-ketels nou gewoon vervangen worden dan komen we al een heel eind.
Volgende week gaan we nog een keer naar de Kringloop met de grote bus voor kasten, bedden en zuks. Dan is de huisraad vrijwel compleet en kunnen ze zich echt gaan richten op hun toekomst in Nederland. En ik hoop dat er wat moois van komt.
Datzelfde hoop ik voor onze zorgsector. Het rommelt en rammelt aan alle kanten. En dat bedoel ik in positieve en negatieve zin. Ik zou er graag een positief jaar van maken, verder kijken dan de neus lang is en voorbij eigen of ouderwetse belangen. Met een overheid die niet belemmert maar bestuurt en een zorgsector die de schouders eronder zet.
De tijd zal het leren.. op naar de lente
Sinds kort ben ik vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk.
Ik werd daar net zo enthousiast binnengehaald als ooit bij Thuiszorg Amsterdam. Toen wilde ik een bijbaantje als verzorgende C en nu gewoon iets zinvols doen voor de maatschappij. In beide gevallen was ik binnen een halve dag aan het werk.
Het is fijn om zoveel vertrouwen te krijgen en ik neem de uitdaging dan ook graag aan. Zo komt het dat ik tegenwoordig wel eens met 6 Nepalezen in mijn auto rondcross. Deze groep jong-volwassen broers en zussen heeft jaren doorgebracht in een vluchtelingenkamp, ingeklemd tussen Bhutan en Nepal. 6 maanden geleden zijn ze als ”uitgenodigde vluchteling” in Nederland beland.
Een bijzondere status, die snelle inburgering en toelating moet garanderen.
Ze staan nu voor een grote stap.
Drie huurhuizen zijn inmiddels opgeleverd en de verhuizing is gepland op 5 januari. Die datum is niet flexibel, ze moeten dan het AZC verlaten. De gemeente heeft gelukkig wel een enigszins werkbaar inrichtingsbedrag toegekend, dat naar eigen inzicht besteed mag worden.
Maar daar moet dan ook wel echt alles van gekocht worden, de huizen zijn compleet leeg.
De Kringloopwinkel leek wel een snoepwinkel. Met plezier ben ik ook hun gids in de bouwmarkten en niet te beroerd om gereedschap en technieken ter plekke te demonstreren.
We communiceren in een boeiende mengelmoes van Engels, Nederlands en gebarentaal, waarmee we al aardig wat publiek hebben getrokken. Uiteraard wordt er stevig onderhandeld over complete witgoedpakketten voor een bedrag waar u en ik, waarschijnlijk, enkel een nieuwe wasmachine voor halen.
Volgende week moet het echte werk gaan beginnen.
Nieuw behang en schilderwerk, voordat de vloer erin gaat.
Eerlijk gezegd is in drievoud verhuizen ook voor mij nieuw. Ik hoop op een beetje hulp van boven en vertrouw op het enthousiasme en de goede wil van mijn nieuwe vrienden uit Nepal.
Ook al laten ze sleutelbossen achter gesloten deuren liggen, verdwalen ze weleens, is roze niet mijn persoonlijke lievelingskleur en heb ik nog steeds moeite met die types in tapijtwinkels.
Ik wens jullie mooie dagen en veel goeds voor 2009!
Onze steun en toeverlaat in de huishouding, we noemen haar even Annie, was op internet op zoek gegaan naar wat extra financiele ruimte voor de komende feestdagen.
Het aanbod aan leningen en kredieten is overweldigend maar gelukkig zijn er altijd de vertrouwd uitziende (en zijnde?) vergelijkingssites. Zodra je daar verderklikt, wordt je allerlei persoonlijke informatie ontfutseld. Anders mag je namelijk niet door naar de volgende level en het is tenslotte voor het goede doel. Via allerlei leenbarometers en analyses kwamen uiteindelijk de meest geschikte verstrekkers uit de mouw. Ik zal ze niet bij naam noemen, maar ze opereren vanuit hetzelfde moederschip en houden Louis van Gaal aan het werk. En hij is niet de enige.
Met een simpele muisklik kon bij alledrie een offerte worden aangevraagd. Nog geen tien minuten later had ze bank A aan de lijn, nota bene om half elf ‘s avonds. Ze vragen dan uiteraard wel heel beleefd of het schikt. Na nog wat persoonlijke vragen en een telefonische BKR-toetsing kon de aanvraag in behandeling. Voor de zekerheid werd nog een lijst aan gegevens doorgenomen, want die had ze tenslotte net op internet ook al ingevuld.
Tijdens dit gesprek had ze een oproep van bank B gemist trouwens. Nog voor middernacht puilde de inbox uit van de welkomstmails en aanverwante onzin. De volgende ochtend belde de eerste bank al voor negenen. Gefeliciteerd! U komt in aanmerking voor een lening en we hebben een prachtige aanbieding. Dan willen we nu graag een afspraak plannen. Het dichtsbijzijnde kantoor is in Amstelveen en dit zijn de dagen en tijden waaruit u kunt kiezen. Kunnen we aan het eind van de middag terugbellen om te horen wat het geworden is? Oh ja, u moet ook uw partner meenemen.
Voor de tweede kop koffie had ze de oproepen van de andere banken al gemist. Terugbellen hoefde niet, ze belden zelf wel. Enkele uren later hingen de irritant vriendelijke telesellers weer aan de lijn.
Bank B en C belden, uiteraard afzonderlijk, om te zeggen dat ze hadden vernomen dat er al een afspraak met bank A in de maak was en daarmee kwam een einde aan hun dienstverlening.
Hun aanbod zou namelijk overeenkomen met dat van bank A. Bank A belde ook terug. Gelukkig konden ze bij hoge uitzondering toestaan dat alleen Annie naar de afspraak zou komen.
Na wat geschuif in de overvolle agenda van de bank werd een gaatje gevonden op zaterdagochtend.
Het geeft wel te denken. Een kredietverstrekker wil de risico’s spreiden maar het is niet bijster creatief om onder zogenaamd verschillende vlaggen exact dezelfde producten neer te zetten.
Als je dan ook nog een gemeenschappelijk callcenter neerzet en alle mensen dezelfde scripts geeft, dan vraag je wel erg veel van je toekomstige klanten.
Binnen 24 uur maar liefst 8 sterk overeenkomende telefoontjes en 10 e-mails. Hou ze dan maar eens uit elkaar. Blijkbaar wil men erg graag geld uitlenen. En dat terwijl we inmiddels de vruchten plukken van de uitholling van economische stelsels door persoonlijke kredieten.
Ik ben benieuwd hoeveel de werkelijke maandlasten uiteindelijk verschillen van de wervende teksten op de websites. Dit soort vasthoudendheid komt men immers slechts tegen bij bedrijven die zelf grote belangen hebben, zoals beleggingsfondsen in tropisch hout en pensioengatdichters.
Aan de andere kant geeft het ook hoop dat het enthousiasme van kredietverstrekkers niet lijdt onder de economische malaise. Misschien dat ze ook nog wat hebben liggen voor de gezondheidszorg….
Het water staat ons aan de lippen.
Zowel metereologisch als economisch bevinden we ons in een woelig klimaat.
Na de zondvloed van de afgelopen dagen zwemmen de eendjes hier in de wei. Ons Vopo-pompje draait op volle toeren en samen met Jan heb ik nog een scheur in de veendijk (de nachtmerrie van iedere Zaankanter) moeten dichten. Ik weet nu in ieder geval zeker dat wij als een van de eersten verzuipen als het zo doorgaat.
Economisch gezien dreigt er ook een en ander te verzuipen. De kredietcrisis verloopt onvoorspelbaar en dat merk je nu al in de financiering van nieuwbouwprojecten in de zorgsector. Financierders zijn kritischer en willen meer zekerheid. De zorgsector is dan niet bepaald aanlokkelijk.
De wetgeving, zeker als het gaat over de kapitaallasten, is onduidelijk en onzeker. Daarnaast mag er geen winst gemaakt worden, laat staan uitgekeerd. De “gereguleerde marktwerking” vertoont duidelijke gebreken. Het is prima dat zorgaanbieders meer eigen verantwoordelijkheid krijgen maar alleen als ze daar ook de vruchten van kunnen plukken en als de onderpresteerders failliet (mogen) gaan.
Zonder vertrouwen van de financierders worden er geen innovatieve, helende omgevingen meer gerealiseerd. Het is jammer maar zulke concepten sneuvelen vaak als eerste zodra de bronnen opdrogen. Voordat je het weet wordt er weer een conventionele zorginstelling met lange gangen, hokkerige kamertjes en gebrek aan fantasie neergezet. Dat is immers goedkoop en zo doen we dat al jaren.
”Nee, nee, nee!” wil ik roepen. Het realiseren van creatievere, functionele huisvesting is geen overbodige luxe en hoeft helemaal niet zoveel duurder te zijn. Als Den Haag moet wetgeving ontwerpt die ondernemingszin bevordert en waardeert kunnen zorgaanbieders eindelijk een sluitende businesscase ontwerpen. Met enkel een concept en een visie kun je immers moeilijk aankloppen bij geldschieters.
Juist in tijden van crisis is de zorgsector een van de hoekstenen van de samenleving. Een pijler van beschaving. Dit geeft zorgaanbieders, politiek en investeerders de verantwoordelijkheid om te zorgen dat zorgsector innoveert en inspireert.
Pompen of verzuipen!!
Ik ben een hobbyboer.
Ja, dat mag ik inmiddels toch wel van mezelf zeggen. 5 jaar geleden kwam ik als echt stadsmens in de polder terecht. Toen we de sleutel van ons nieuwe huis kregen, heb ik meteen een konijnenhok in de tuin neergezet met 2 konijntjes uit de opvang erin. De toon was gezet.
Al snel kwamen we erachter dat het best zielig was voor Fred en Wilma dat zij in een kooi zaten terwijl hun soortgenoten er vrolijk omheen huppelden. Onze buurman, zo’n echte oude robuuste boer, heeft namelijk in de schuur een kleine konijnenfokkerij en daar ontsnapt nog wel eens wat….
Fred en Wilma werden dus al snel vrijgelaten. Uiteraard hadden wij er niet bij stil gestaan dat zij geen enkele kans zouden maken in de echte wereld. (lees: vossen, sperwers, buizerds, marters..)
Hobbyboeren is van schade en schande wijs worden. Je moet transformeren van huisdierenhouder naar boer en zelf ontdekken waar je evenwicht ligt daarin.
In het begin liep ik met elk verweesd of verdwaald beestje naar Jan ( de buurman). Met kuikentjes en konijntjes maar ook met premature geitjes ( zelfs de veearts had gezegd dat die geit niet zwanger was!) en doodzieke lammetjes.
Jan is regelrecht uit het Zaanse veen getrokken en is dus niet zo snel van zijn stuk te brengen. Het zal allemaal wel en we zien het wel. Dat was voor mij toen wel een verfrissende zienswijze, ik wilde vooral “iets”doen.
Inmiddels ben ik erachter dat je als boer 2 dingen nodig hebt: liefde voor dieren en respect voor de natuur. De rest heb je niet onder controle. Zo vond ik 2 jaar geleden een totaal verwormd lammetje, verstoten en op weg naar de dood. Jan gaf het beestje weinig kans. Nou ben ik niet te beroerd om mijn medische kennis en kunde in de praktijk te brengen , dus ik heb Robin enkele ferme klysma’s gegeven en de nodige abcessen gedraineerd. Ze herstelde goed en de weken daarna heb ik haar met de fles grootgebracht. Robin is nog steeds bij ons en drentelt altijd achter me aan. Jan was diep onder de indruk en gaf me het gevoel dat ik nu een echte boer was geworden.
Gelukkig blijft er altijd wat te lachen met stadse lui in de polder:
maart dit jaar heb ik een witte stamboekram opgehaald in Drenthe. Volgens de hobbyboerenboeken was het dekseizoen toch echt voorbij, dus ik heb Nardus van de Wittenberg gewoon in de wei gezet.Tot onze grote verbazing werden wij in augustus verrast door een ware geboortegolf. Nardus had blijkbaar een warm onthaal gekregen en ALLE ooien bezwangerd.
Bij het scheren was ons niets opgevallen en had ik zelfs, voor het eerst, 3 ooien uit de koppel gehaald om naar de slacht af te voeren. Het duurde 4 dagen voordat ik me bedacht en zelfs deze scharminkels hebben nog een lam gekregen.
Eentje daarvan was heel klein. Hij lag roerloos in de stal en ik dacht dat hij al dood was. Bijna dus, maar niet helemaal. Wat doe je dan? Ik laat ‘m niet zo liggen.
Hij ging mee naar huis, werd Fredje genoemd en we begonnen met ieniemienie-beetjes warme melk te priegelen. Fredje was al snel deel van het gezin en werd met alle liefde en zorg omringd.
Fredje sliep 3 nachten in een kratje bij ons op de kamer (veilig voor de poezen) en is toen alsnog gestorven. Met bloemetjes en al erbij hebben we ‘m in de tuin begraven.
We waren best verdrietig maar het is wonderlijk om te zien hoe een kind van 3 accepteert dat het zo gaat. Fredje kon er niets aan doen, wij ook niet.
Het gaat zoals het gaat en we zien wel wat er komt,
een zienswijze die niet alleen waarde heeft voor (hobby)boeren.
Aan de andere kant van onze dijk ligt al jaren een groot stuk grond te wachten op de uitvoering van een megalomaan plan voor weer een bedrijventerrein. Het is interessant om te zien dat “de mensen” het dan blijkbaar heel normaal vinden om daar hun achterbak en aanhanger met troep neer te kieperen. Als er eenmaal een hoopje ligt, kun je er donder op zeggen dat ie blijft groeien. Want als Pietje het doet, mag Rietje het ook.
Sinds 2 weken staat er een camperbusje. De nieuwe bewoners hebben het puin opgeruimd, het manshoge onkruid bedwongen en zelfs wat plantjes neergezet in een plantenbak van autobanden. Het illegaal storten van puin was met hun komst ook meteen afgelopen.
Enkele dagen terug ging ik eens polshoogte nemen, met 2 flessen koele frisdrank als zoenoffer onder de arm. Het betrof een jong Duits stel; hij werkt ergens als electricien en zij doet het huishouden en de tuin. Geld voor een campingplaats hebben ze niet, zeker nu het hoogseizoen is.
Ik heb ze bedankt voor het opruimen van de stek en ze voorzien van enkele primaire levensbehoeften (eieren en water). De politie was al langs geweest maar als er geen klachten zouden komen, was er verder niets aan het handje.
Toen ik vanochtend de vuilcontainers boven aan de dijk ging zetten, werd ik aangesproken door een mevrouw, die op de fiets haar hondje aan het uitlaten was. Ze begon vrijwel meteen te fulmineren over het tuig met hun camper en wat ik daar dan wel niet van vond. Ik heb haar beleefd uitgelegd dat ik de voorkeur geef aan illegaal kamperende Duitsers boven anonieme puinstorters. Ze begreep er werkelijk niets van en daar speelde haar persoonlijke leed ook een rol in. Ze had haar eigen sleurhut namelijk een keer op zo’n plekje gezet om eraan te sleutelen en was toen op de bon geslingerd. Volgens haar was de politie veel coulanter naar criminele (??) buitenlanders en dat kon zo toch niet langer. Nederland zou op die manier in rap tempo verrommelen en vervolgens in de afgrond verdwijnen. Ik vroeg haar of ze een klacht ging indienen, waarop ze trots meldde dat ze dat inderdaad al gedaan had.
Nederland verrommelt inderdaad maar dat komt niet door illegale kampeerders. Dat komt door zogenaamd brave burgers, die een kick krijgen van regeltjes en opgewonden raken van klikken en klagen en de invloed die ze daarmee kunnen uitoefenen.
Mocht u nog wat puin hebben en onverhoopt te lui zijn om het naar de Gemeentewerf te brengen, dan weet ik nog wel een plekje.