Onze steun en toeverlaat in de huishouding, we noemen haar even Annie, was op internet op zoek gegaan naar wat extra financiele ruimte voor de komende feestdagen.

Het aanbod aan leningen en kredieten is overweldigend maar gelukkig zijn er altijd de vertrouwd uitziende (en zijnde?) vergelijkingssites. Zodra je daar verderklikt, wordt je allerlei persoonlijke informatie ontfutseld. Anders mag je namelijk niet door naar de volgende level en het is tenslotte voor het goede doel. Via allerlei leenbarometers en analyses kwamen uiteindelijk de meest geschikte verstrekkers uit de mouw. Ik zal ze niet bij naam noemen, maar ze opereren vanuit hetzelfde moederschip en houden Louis van Gaal aan het werk. En hij is niet de enige.

Met een simpele muisklik kon bij alledrie een offerte worden aangevraagd. Nog geen tien minuten later had ze bank A aan de lijn, nota bene om half elf ‘s avonds. Ze vragen dan uiteraard wel heel beleefd of het schikt. Na nog wat persoonlijke vragen en een telefonische BKR-toetsing kon de aanvraag in behandeling. Voor de zekerheid werd nog een lijst aan gegevens doorgenomen, want die had ze tenslotte net op internet ook al ingevuld. 

Tijdens dit gesprek had ze een oproep van bank B gemist trouwens. Nog voor middernacht puilde de inbox uit van de welkomstmails en aanverwante onzin. De volgende ochtend belde de eerste bank al voor negenen. Gefeliciteerd! U komt in aanmerking voor een lening en we hebben een prachtige aanbieding. Dan willen we nu graag een afspraak plannen. Het dichtsbijzijnde kantoor is in Amstelveen en dit zijn de dagen en tijden waaruit u kunt kiezen. Kunnen we aan het eind van de middag terugbellen om te horen wat het geworden is? Oh ja, u moet ook uw partner meenemen.

Voor de tweede kop koffie had ze de oproepen van de andere banken al gemist. Terugbellen hoefde niet, ze belden zelf wel. Enkele uren later hingen de irritant vriendelijke telesellers weer aan de lijn.
Bank B en C belden, uiteraard afzonderlijk, om te zeggen dat ze hadden vernomen dat er al een afspraak met bank A in de maak was en daarmee kwam een einde aan hun dienstverlening. 
Hun aanbod zou namelijk overeenkomen met dat van bank A. Bank A belde ook terug. Gelukkig konden ze bij hoge uitzondering toestaan dat alleen Annie naar de afspraak zou komen.
Na wat geschuif in de overvolle agenda van de bank werd een gaatje gevonden op zaterdagochtend.

Het geeft wel te denken.  Een kredietverstrekker wil de risico’s spreiden maar het is niet bijster creatief om onder zogenaamd verschillende vlaggen exact dezelfde producten neer te zetten.
Als je dan ook nog een gemeenschappelijk callcenter neerzet en alle mensen dezelfde scripts geeft, dan vraag je wel erg veel van je toekomstige klanten.

Binnen 24 uur maar liefst 8 sterk overeenkomende telefoontjes en 10 e-mails. Hou ze dan maar eens uit elkaar. Blijkbaar wil men erg graag geld uitlenen. En dat terwijl we inmiddels de vruchten plukken van de uitholling van economische stelsels door persoonlijke kredieten.

Ik ben benieuwd hoeveel de werkelijke maandlasten uiteindelijk verschillen van de wervende teksten op de websites. Dit soort vasthoudendheid komt men immers slechts tegen bij bedrijven die zelf grote belangen hebben, zoals beleggingsfondsen in tropisch hout en pensioengatdichters.

Aan de andere kant geeft het ook hoop dat het enthousiasme van kredietverstrekkers niet lijdt onder de economische malaise. Misschien dat ze ook nog wat hebben liggen voor de gezondheidszorg….